wizyta u urologa

Badanie prostaty - jak przebiega i jak często należy je wykonywać?

aurelion - specjalista Tipy.pl
Mężczyźni zwykle bagatelizują swoje dolegliwości. Niechętnie zwierzają się lekarzowi z kłopotów, zwłaszcza takich, które uważają za wstydliwe - i w jego gabinecie zjawiają dopiero wtedy, gdy choroba jest już w zaawansowanym stadium. Tymczasem każdy mężczyzna po ukończeniu 40 lat przynajmniej raz w roku powinien poddać się badaniu per rectum. Do specjalisty warto iść już przy pierwszych niedomaganiach. Zaburzenia mikcji, tj. oddawania moczu, często są sygnałem łagodnego rozrostu gruczołu krokowego – prostaty.
1
Do jakich lekarzy się zwrócić?

Pierwszym krokiem w diagnostyce utrudnionej mikcji jest wizyta u lekarza rodzinnego. Problemy z oddawaniem moczu mogą być bowiem związane z różnymi schorzeniami – układu krążenia, neurologicznymi czy z cukrzycą. Dlatego potrzebne są odpowiednie badania m.in. moczu, krwi oraz ewentualnie USG pęcherza moczowego i prostaty przez powłoki brzuszne.

Kolejnym specjalistą, do którego trafić powinien pacjent z podejrzeniem rozrostu prostaty jest urolog. Należy zgłosić się do niego ze skierowaniem od lekarza rodzinnego. Warto zabrać ze sobą wyniki przeprowadzonych analiz.
2
Co czeka pajenta w poradni urologicznej?

Na początku szczegółowy wywiad, także w postaci wypełnienia kwestionariusza IPSS (International Prostate Symptom Score) z siedmioma pytaniami o dolegliwości, jakie dokuczały w ciągu ostatniego miesiąca. Pytania koncentrują się wokół częstości różnych objawów związanych z zaburzeniami mikcji.

Dlatego przed wizytą u lekarza urologa warto prowadzić dzienniczek i zapisywać w nim wszystkie dzienne i nocne kłopoty.

Urolog powinien też przeprowadzić badanie per rectum (przez odbyt) określające stan prostaty: jej kształt, wielkość, powierzchnię, obecność zgrubień i stwardnień. Badanie nie jest przyjemne, ale tylko w ten sposób można dotrzeć najbliżej prostaty.
3
Inne badania urologiczne

Rozpoznanie łagodnego rozrostu prostaty ułatwia też test PSA (Prostate Specific Antygen). Polega on na ocenie we krwi poziomu antygenu (białka) wytwarzanego przez komórki gruczołu.

Za prawidłowe wyniki uznaje się 0–4 ng/ml (nanogramów na mililitr). Sam pomiar stężenia PSA nie decyduje jeszcze o diagnozie. Podwyższone wartości PSA mogą również mieć mężczyźni zdrowi, a także chorzy z rakiem prostaty. Czy wobec tego warto wykonywać test? Zdecydowanie tak. Zły wynik testu jest wskazaniem do dalszych badań.

Rozróżnienie pomiędzy łagodnym rozrostem i innymi przyczynami zaburzeń mikcji a rakiem umożliwiają szczegółowsze analizy: oznaczenie wolnego PSA (free PSA) i jego frakcji. Pacjenci z powiększoną prostatą mogą też zostać skierowani na uroflowmetrię, czyli pomiar szybkości przepływu moczu przez cewkę, polegający na oddaniu moczu do specjalnego urządzenia. Pomaga ocenić, w jakim stopniu chory gruczoł krokowy – leżący w bezpośredniej bliskości cewki moczowej – upośledza wydalanie moczu.

USG przezodbytnicze zaleca się przy podejrzeniu nowotworu i niektórych postaci zapalenia prostaty. Rozpoznanie raka można postawić tylko po wykonaniu biopsji. Badania zlecone przez specjalistę refunduje NFZ.
Strona 1 z 2

Powiązane porady

Libido
uzależnienie
ból nadgarstka

Podobne porady

Komentarze (0)

* Pola wymagane

Twój e-mail nie będzie widoczny na stronie